Ο ΠΑΟΚ θα υποδεχτεί την Παρτιζάν στην Τούμπα στις 14 Νοεμβρίου σε ένα μεγάλο φιλικό με αφορμή των εορτασμό των 100 χρόνων του Δικεφάλου.

ΜΜΕ της Σερβίας ασχολούνται εκτενέστερα με τη φιλία που ενώνει τους οπαδούς των δύο ομάδων και στο πλαίσιο αυτό ο άλλοτε αρχηγός της «ασπρόμαυρης» κερκίδας, Χρήστος Παπανικολάου, γύρισε τον χρόνο πίσω και αποκάλυψε το πως ξεκίνησαν όλα σε κείμενο στην nsuzivo.rs.

Παράλληλα, αναφέρεται στις ενέργειες που έχουν γίνει προκειμένου να διατηρηθεί η συγκεκριμένη σχέση, η οποία όπως τονίζει δεν περίμενε ούτε ο ίδιος πως θα γιγαντωθεί τόσο.

Τέλος, αναφέρθηκε στους κανόνες που υπάρχουν, ενώ εξέφρασε τον μεγαλύτερό του φόβο.

ΠΑΟΚ – Παρτιζάν: Το κείμενο του Χρήστου Παπανικολάου

«Ήμουν ακόμα μικρό παιδί όταν μια μέρα, στο δημοτικό σχολείο που φοιτούσα στη Μενεμένη, η δασκάλα μας ρώτησε για το γενεαλογικό μας δέντρο και την καταγωγή μας.

Του απάντησα ότι δεν γνωρίζω πολλά για τον παππού μου, ο οποίος ήταν ήρωας των ανταρτών και πολέμησε ενάντια στον ναζισμό στα βουνά της βόρειας Ελλάδας, αλλά και στη Σερβία, και του οποίου η τύχη είναι ακόμα άγνωστη…

Τότε ο δάσκαλος, εμφανώς συγκινημένος, μου είπε: «Ξέρεις, Χρήστο, για ήρωες σαν τον παππού σου, υπάρχει μια ομάδα στο Βελιγράδι που τους αφιέρωσε το όνομά της. Το όνομά της είναι: Παρτιζάν Βελιγραδίου».

Με τα χρόνια, όταν ήμουν ήδη ένα από τα ηγετικά στελέχη του οπαδικού κινήματος του ΠΑΟΚ, ήρθα σε επαφή με τον μελλοντικό μου αδερφό και φίλο, Ούρος Ράικοβιτς, μέσω του ιταλικού περιοδικού Supertifo.

Οι απόψεις μας συνέπιπταν και ο εξαιρετικός χαρακτήρας του σε γοήτευε από την πρώτη στιγμή.

Ήταν μια πολύ δύσκολη περίοδος για τον ΠΑΟΚ και για όλους εμάς που ήμασταν οπαδοί του. Εκτός από την αδικία που βιώσαμε από το κατεστημένο της Αθήνας, έπρεπε επίσης να αντιμετωπίσουμε τις εσωτερικές διαιρέσεις και το κλείσιμο που προκλήθηκε από την ανοιχτή σύγκρουση που είχαμε με τον τότε πρόεδρο της ΠΑΕ ΠΑΟΚ.

Η επαφή με το εξωτερικό, και στη συγκεκριμένη περίπτωση με μια τόσο ισχυρή και δυναμική κοινότητα οπαδών όπως η Grobari, φάνηκε σαν μια ευκαιρία να ξεπεράσουμε τα δικά μας προβλήματα και να κάνουμε ένα βήμα μπροστά, δημιουργώντας μια εντελώς νέα κατάσταση…

Αυτή ήταν ακριβώς η στιγμή που άρχισε να ανοίγεται μια εντελώς νέα προοπτική.

Αυτό ήταν αρκετό.

Και όταν είδα ότι φορούσαν κι αυτοί ασπρόμαυρες φανέλες, τους ερωτεύτηκα αμέσως και τους έβαλα στην καρδιά μου.

Αρχικό κίνητρο: Η ανάγκη έκφρασης απόψεων που «σιωπήθηκαν» τόσο από τις αρχές — οι οποίες, φυσικά, έλεγχαν τα πάντα, συμπεριλαμβανομένου του Τύπου — όσο και από τις διάφορες διοικήσεις του συλλόγου μας όλα αυτά τα χρόνια, απλώς και μόνο επειδή δεν εξυπηρετούσαν τους σκοπούς τους.

Σε καμία περίπτωση δεν ήταν πολιτικά ή ιδεολογικά (με τη στενότερη έννοια της λέξης).

Δεν υπήρχαν ταξικοί, κοινωνικοί ή άλλοι περιορισμοί. Άνθρωποι από όλες τις κοινωνικές τάξεις και όλες τις πολιτικές πεποιθήσεις μπορούσαν να συμμετάσχουν, και μάλιστα το έκαναν ενεργά. Ωστόσο, τέτοιες πολιτικές πεποιθήσεις κρατούνταν πάντα σε απόσταση, καθώς καταστήσαμε σαφές ότι η νέα αρένα που θέλαμε να δημιουργήσουμε δεν θα επιτρεπόταν να χρησιμοποιηθεί ως πλατφόρμα για την έκφραση τέτοιων πεποιθήσεων.

Θετική προδιάθεση και ευνοϊκές συνθήκες βασισμένες στην ιστορία της περιοχής των Βαλκανίων, την προέλευση και τα σύμβολα του ΠΑΟΚ, που αναβιώνουν το Βυζάντιο· κοινά χρώματα των δύο συλλόγων, τα οποία, όσο ήπια κι αν είναι, φέρνουν μια αίσθηση οικειότητας με

την ορθόδοξη χριστιανική παράδοση και τις αξίες της, αλλά πάνω απ’ όλα τη φιλοσοφία της, η οποία επικεντρώνεται πρωτίστως στην ΥΠΟΤΑΓΗ.

Η προσέγγισή μας, επομένως, βασίστηκε στις αξίες που πραγματικά αγαπά ένας αληθινός θαυμαστής και, δεδομένου ότι ο χρόνος μας έχει αποδείξει ότι αυτές οι αξίες υπάρχουν πραγματικά, ο απώτερος στόχος μας ήταν να επιτύχουμε μόνιμη αναγνώριση για το ίδιο το έργο και για εμάς προσωπικά.

Με άλλα λόγια, αξιολογήσαμε πρωτίστως αν είμαστε πραγματικά συμβατοί ως άτομα, αν έχουμε τη χημεία για να λειτουργήσουμε ως ομάδα και αν μπορούμε να δείξουμε τις αρχές και τις αξίες μας μέσα από τις πράξεις μας, τόσο ως άνθρωποι όσο και ως οπαδοί.

Με βάση αυτή τη στρατηγική, ο κύκλος επαφών ήταν αρχικά πολύ μικρός (εγώ και μερικοί φίλοι από την κερκίδα του ΠΑΟΚ) και ο Uroš με τους φίλους του από την κεντρική ομάδα Grobari.

Ήταν μια συνειδητή επιλογή εκ μέρους μας να συνεχίσουμε να συνδεόμαστε με αυτόν τον τρόπο, καθώς ο Ούρος είναι μακροχρόνιο μέλος του κινήματος Παρτιζάν, αλλά όχι ηγέτης, όπως ήμουν εγώ εκείνη την εποχή, ακριβώς επειδή έπρεπε να δείξουμε τις αξίες που οδηγούν σε απογόνους μέσω πράξεων και όχι λόγων. Με άλλα λόγια, δεν προσπαθήσαμε να «επιβάλουμε» την ιδέα της αδελφοσύνης υπό οποιεσδήποτε συνθήκες, γιατί αυτό θα ήταν μάταιο και άσκοπο.

Κατά μία έννοια, οραματιστήκαμε τη δημιουργία μιας νέας, ιδανικής κοινωνίας που θα ήταν τόσο ελκυστική που όλοι θα ήθελαν να γίνουν μέρος της.

Αυτό προφανώς θα δημιουργούσε ένα πρόβλημα διαχείρισης…

Συνεπώς, θεωρήσαμε ότι θα ήταν επιθυμητό να κινηθούμε προς ένα μοντέλο ελεγχόμενης επέκτασης όσον αφορά τον ρυθμό εισροής του εισερχόμενου πληθυσμού, ώστε να μην τον εκθέσουμε σε κίνδυνο λόγω της συμπεριφοράς όσων θα… σταδιακά θα τον περικύκλωναν…

Μικρά ή μεγάλα γεγονότα έχουν ενισχύσει αυτήν την κοινότητα, η οποία έχει αποδείξει ότι μπορεί να αντέξει…

Παίζουν ρόλο πολλοί παράγοντες. Αρκεί να πούμε, για παράδειγμα, ότι όταν μια σερβική οικογένεια έρχεται για διακοπές στην ελληνική χερσόνησο, ένας Έλληνας πολίτης πρέπει να υπογράψει μια υπεύθυνη δήλωση στο τοπικό αστυνομικό τμήμα, στην οποία να δηλώνει ότι τους προσκάλεσε και δεσμεύεται ενώπιον του ελληνικού κράτους ότι η οικογένεια δεν θα έρθει για να εργαστεί παράνομα ή να παραμείνει παράνομα μόνιμα στην Ελλάδα…

Το ίδιο φαινόμενο συνέβαινε και στην άλλη πλευρά, με ατελείωτες ουρές στο σερβικό προξενείο στη Θεσσαλονίκη, επειδή χρειαζόταν βίζα ακόμη και για να διασχίσει κανείς τα σύνορα.

Τώρα οι φίλοι μας, οι αντάρτες, είχαν κάποιον να απευθυνθούν για βοήθεια, και μπορούσαμε να κάνουμε το ίδιο.

Αυτή ακριβώς η διαδικασία, αλλά πάνω απ’ όλα το συναίσθημα ότι «δεν εισέρχομαι σε μια εχθρική, καχύποπτη ή έστω απλώς αδιάφορη χώρα», αλλά σε μια φιλική χώρα με ανθρώπους έτοιμους να με βοηθήσουν αν χρειαζόταν, τόνιζε τη μεγαλύτερη κοινή αρετή που μοιράζονται και οι δύο λαοί.

Την τιμή, η οποία είναι και ο πιο συνηθισμένος τρόπος για να αποκτήσει κάποιος κακή φήμη…

Αυτό προκάλεσε ένα μεγάλο αίσθημα ευφορίας, γενναιοδωρίας ακόμα και όταν αυτό που δόθηκε προερχόταν από τους δικούς του μετριοπαθείς πόρους (Ένιωσες κάτι που δεν μπορούν να νιώσουν όλοι… Υπερηφάνεια για το τίποτα; Κάποιος που δεν το έχει νιώσει μπορεί να το πει αυτό, αλλά όχι κάποιος που το έχει βιώσει).

Γιατί η πραγματικότητα έχει δείξει ότι για κάθε καλή πράξη που έκανες, η άλλη πλευρά προσπαθούσε να σου το ανταποδώσει πολλαπλάσια!

Ίσως αυτή η ευφορία οδήγησε ακόμη και στην εξιδανίκευση, την «αφιέρωση» της μιας πλευράς από την άλλη, η οποία προκάλεσε μια μεγάλη έκρηξη και ένα ευρύ πνεύμα αδελφοσύνης…

Σε αυτή τη διαδικασία, πολλές αθλητικές εκδηλώσεις συνέβαλαν στην ενίσχυση και ανανέωση αυτής της σχέσης, με αποκορύφωμα τον αγώνα μπάσκετ Ερυθρός Αστέρας – ΠΑΟΚ το 2006.

Παρόλο που υπήρξαν δεκάδες κοινά ταξίδια σε αγώνες στην Ευρώπη, που υποκίνησαν αμοιβαίους αντιπάλους κ.λπ., και, γενικότερα, γεγονότα που ήταν πρωτοφανή και μοναδικά, τα οποία αφενός προσέλκυσαν την προσοχή των οπαδών, και αφετέρου μας επέτρεψαν να διασκεδάσουμε. Όπως αυτά:

Τα πηγαίναμε όλοι καλά με τα αδέρφια μας, και αυτό ήταν προφανές στον έξω κόσμο…

Στην ουσία, έχουμε φτάσει στο σημείο όπου δεν μιλάμε πλέον για μια απλή αδελφότητα, αλλά για τη δημιουργία μιας κοινότητας μέσα σε μια ευρύτερη κοινωνία στην οποία ζούμε όλοι ως πολίτες του κόσμου, με αντίκτυπο σχεδόν σε κάθε πτυχή της ζωής. Από τον τρόπο που σου φέρονται σε ένα εστιατόριο στη Γερμανία όταν βγαίνεις έξω για φαγητό με την οικογένεια ή τους φίλους σου, μέχρι γάμους στην Αυστραλία όπου παρευρίσκονται μέλη οικογενειών οπαδών και των δύο ομάδων.

Από την «εξειδίκευση» των επαγγελματιών του τουρισμού και της φιλοξενίας, για παράδειγμα στη Χαλκιδική,

μέχρι τις πιο τολμηρές επιχειρηματικές δραστηριότητες και στις δύο χώρες.

Από απτές εκδηλώσεις αλληλεγγύης μέσω της συγκέντρωσης χρημάτων ή της ανθρωπιστικής βοήθειας μετά από φυσικές καταστροφές, πολέμους και απρόβλεπτα γεγονότα, μέχρι κοινές καλοκαιρινές κατασκηνώσεις για τα παιδιά των οπαδών και των δύο ομάδων.

Από τα πρόσθετα έσοδα για τους δύο συλλόγους (εισιτήρια, αγαθά, τηλεοπτικές συνδρομές) – οι οποίες εξακολουθούν να παραμένουν ανώνυμες εταιρείες – έως τα έσοδα που αποκομίζουν οι δύο πόλεις από την κίνηση που δημιουργείται από τα ταξίδια μεταξύ τους, ένα ποσό που δεν είναι καθόλου αμελητέο όταν υπολογίζεται ετησίως.

Αυτό δεν είναι καθόλου μικρό ζήτημα, αν σκεφτεί κανείς ότι το οπαδικό κίνημα του ΠΑΟΚ έχει περάσει τα μισά από αυτά τα 63 χρόνια – από το 1963, όταν ιδρύθηκε επίσημα η πρώτη λέσχη οπαδών ΠΑΟΚ στη Νεάπολη- σε αδελφότητα με τους οπαδούς της Παρτιζάν.

*Κανόνες και όρια. Δεν εκμεταλλευόμαστε, δεν προσβάλλουμε, δεν αποκαλύπτουμε, δεν ταπεινώνουμε και ΠΟΤΕ δεν προδίδουμε ούτε εγκαταλείπουμε ο ένας τον άλλον.

*Ο μεγαλύτερος φόβος μου ήταν, και εξακολουθεί να είναι, ότι κάποια στιγμή κάποιος θα τα εκμεταλλευτεί όλα αυτά ανήθικα. Για να μην τα εκμεταλλευτεί. Για να μην πέσει σε λάθος χέρια…

Και φυσικά, δεν αναφέρομαι στις περιπτώσεις φθηνής κερδοσκοπίας που έχω βιώσει τελευταία, όπως: ένα κασκόλ από την μπουτίκ του ΠΑΟΚ που πωλείται προς 12 ευρώ σε ένα κατάστημα στο αεροδρόμιο της Θεσσαλονίκης, και ένα σαφώς κατώτερο κασκόλ με τις επιγραφές «ΠΑΟΚ» και «Παρτιζάν» που πωλείται προς 28 ευρώ και ξεπουλιέται άδοξα, αλλά σε πολύ πιο σοβαρά ζητήματα που θα μπορούσαν να προκύψουν.

Γι’ αυτό, κάθε φορά που μου δίνεται η ευκαιρία να μιλήσω, θεωρώ καθήκον μου να απευθυνθώ στους νεότερους οπαδούς και των δύο ομάδων και να τους υπενθυμίσω πώς και γιατί συνέβησαν όλα αυτά…

Οι προσδοκίες μας ξεπεράστηκαν ξεκάθαρα και φυσικά είμαι πολύ περήφανος γι’ αυτό.

Ποτέ δεν φανταστήκαμε ότι θα εξελισσόταν σε κάτι τόσο μεγάλο.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ: Η Παρτιζάν επιστρέφει στην Τούμπα για μια ασπρόμαυρη γιορτή! – Το απόλυτο του Δικεφάλου και οι ιστορικές αναμετρήσεις