Σε μια κατάθεση ψυχής που συγκλονίζει προχώρησε ο Πάτερ Λίβυος, με αφορμή την τραγική δολοφονία του 20χρονου Κλεομένη από οπαδό του Άρη στην Καλαμαριά. Μέσα από ένα κείμενο-γροθιά στο στομάχι, ο γνωστός ιερέας δεν περιορίζεται στην καταδίκη του εγκλήματος, αλλά αναζητά τις βαθύτερες αιτίες που μετατρέπουν τους νέους σε θύτες και θύματα μιας ατέρμονης βίας.
Δανειζόμενος στίχους από τον ράπερ Λεξ, περιγράφει μια «χειρότερη γενιά» που μεγάλωσε μέσα στη σιωπή, την ανασφάλεια και την απουσία ελπίδας, τονίζοντας πως η βία των ανηλίκων και των νεαρών ατόμων δεν είναι το πρόβλημα, αλλά το οδυνηρό σύμπτωμα μιας κοινωνίας που έμαθε να φωνάζει αντί να ακούει.
ΔΙΑΒΑΣΕ ΕΔΩ: Δολοφονία Κλεομένη – Σύνθημα σε σχολείο της Καλαμαριάς: «Όποιος δεν είναι Άρης έχει σφάξιμο!»
Η παρέμβαση του πατέρα Λίβυου αποτελεί μια ηχηρή υπενθύμιση πως πίσω από τα μαχαίρια και το αίμα κρύβονται παιδιά που «πεινούν» για αγάπη και αναγνώριση. Σύμφωνα με τον ίδιο, η οπαδική βία είναι η κραυγή μιας γενιάς που ανδρώθηκε μέσα σε σπίτια γεμάτα ένταση, θεσμούς σε κρίση και τη μοναξιά των lockdown.
Ο Πάτερ Λίβυος έκανε σχετική ανάρτηση στα social media:
«”Μικρούς όλους μας τάισαν τα φρούτα του διαβόλου
Μετά μας αφήσαν να πνιγούμε στα βαθιά
Και φυσικά γίναμε η χειρότερη γενιά” (Λεξ)
Κάθε μέρα ακούμε το ίδιο νέο.
Μαχαίρια. Ξύλο. Αίμα.
Σοκαριζόμαστε και απορούμε.
Αλήθεια; Ακόμη δεν καταλάβαμε ότι θερίζουμε τον ανθό της σοδειάς μας;
Αλλά ίσως αυτό ακριβώς θέλουν να κάνουν τα παιδιά μας.
Να μας σοκάρουν για να τα κοιτάξουμε στα μάτια.
Να μας τρομάξουν με το αίμα τους μήπως και δούμε τα δάκρυά τους.
Να φωνάξουν με βία γιατί η σιωπή τους κανέναν δεν ξύπνησε.
Και εμείς απορούμε. Πώς φτάσαμε εδώ;
Αλλά η αλήθεια είναι πιο σκληρή απ’ όσο αντέχουμε να παραδεχτούμε.
Αυτά τα παιδιά δεν ήρθαν από άλλον πλανήτη.
Είναι η γέννα του θανάτου μας.
Είναι η δική μας σπορά.
Ο ανθός της δικής μας κοινωνίας.
Παιδιά μιας Ελλάδας που έμαθε να ζει με τον φόβο.
Με ανασφάλεια.
Με χρέη.
Με αγωνία.
Με σπίτια γεμάτα ένταση και σιωπή.
Με εξουσίες πουλημένες, με θεσμούς σε κρίση.
Παιδιά που μεγάλωσαν βλέποντας γονείς κουρασμένους.
Γονείς εξαντλημένους.
Γονείς σε απόγνωση να πηδάνε από πολυκατοικίες.
Παιδιά που άκουσαν καυγάδες αντί για κουβέντες.
Αγωνία αντί για ελπίδα.
Και μετά ήρθε η μεγάλη μοναξιά.
Λοκντάουν.
Άδειες γειτονιές.
Κλειστές πλατείες.
Σχολεία χωρίς φωνές.
Παιδιά κλεισμένα σε δωμάτια.
Μπροστά σε μια οθόνη.
Δίχως φιλί και άγγιγμα.
Δεν έτρεξαν στις αλάνες.
Δεν έπαιξαν στις πλατείες.
Δεν αγκαλιάστηκαν.
Δεν έμαθαν να κοιτάζουν τον άλλον στα μάτια.
Έμαθαν να ζουν μέσα σε εικόνες.
Μέσα σε ένταση.
Μέσα σε θυμό.
Και τώρα απορούμε γιατί κρατούν μαχαίρια.
Οι ίδιοι οι νέοι το φωνάζουν μέσα από τη μουσική τους.
Μιλούν για μια γενιά που την τάισαν σκοτάδι
και μετά την άφησαν μόνη να πνιγεί στα βαθιά.
Μιλούν για παιδιά που μεγάλωσαν πεινασμένα
όχι μόνο για ψωμί, αλλά για αγάπη.
Για νόημα.Για κάποιον να τα δει. Να τα αναγνωρίσει.
Και εμείς ακόμη αναρωτιόμαστε τι πήγε λάθος.
Τα παιδιά αυτά δεν είναι το πρόβλημα.
Είναι το σύμπτωμα.
Το πρόβλημα είμαστε εμείς.
Η κοινωνία που έμαθε να φωνάζει αλλά όχι να ακούει.
Να κατηγορεί αλλά όχι να αγκαλιάζει.
Να τιμωρεί αλλά όχι να θεραπεύει.
Σήμερα θάφτηκε ένα παιδί του ΠΑΟΚ.
Χθες ένα του Άρη.
Αύριο μπορεί να είναι άλλο.
Και αν δεν αλλάξουμε κάτι βαθιά
θα συνεχίσουμε να θάβουμε τα ίδια μας τα παιδιά.
Στις θλιμμένες και απογοητευμένες ψυχές
δεν απαντάμε με φυλακές.
Ο νόμος δεν λυτρώνει μονάχα η Χάρη της Αγάπης.
Γιατί η βία των νέων δεν είναι απλώς έγκλημα.
Είναι κραυγή.
Κραυγή μιας γενιάς που μεγάλωσε πεινασμένη για νόημα.
Που ζητά να την δουν πριν χαθεί.
Και αν δεν σκύψουμε τώρα πάνω σε αυτή την κραυγή,
δεν θα θάβουμε μόνο παιδιά.
Θα θάβουμε το μέλλον μας.
-π. Λίβυος-».
