Ο Αλεσάντρο Μπιάνκο είναι ένα από τα πρόσωπα που συμμετείχαν στο ντοκιμαντέρ του Τζανλούκα Ντι Μάρτζιο για τα 100 χρόνια του ΠΑΟΚ, με τον νεαρό μέσο να περιγράφει τη μεγάλη απόφαση να αφήσει την Ιταλία και να δοκιμάσει την τύχη του στη Θεσσαλονίκη.
Η μετακίνησή του εκτός πατρίδας δεν ήταν εύκολη υπόθεση. Ο ίδιος παραδέχεται πως το πρώτο συναίσθημα ήταν ο δισταγμός:
«Στην αρχή φοβόμουν λίγο. Πάντα ζούσα μακριά από το σπίτι, αλλά το να φύγουμε από την Ιταλία, ειδικά για εμάς τους Ιταλούς, είναι λίγο περίπλοκο επειδή είμαστε λίγο σαν τα “παιδιά της μαμάς”, οπότε μας αρέσει να μένουμε σπίτι. Είπα στον εαυτό μου, “Γιατί όχι;” ».
Η τελική απόφαση, όπως εξηγεί, ήταν ένα προσωπικό στοίχημα. Ένα βήμα έξω από τη ζώνη άνεσης, σε ένα περιβάλλον με έντονο πάθος και διαφορετική ποδοσφαιρική κουλτούρα.
Οι ομοιότητες με την Ιταλία
Ο Μπιάνκο εντόπισε αρκετά κοινά στοιχεία ανάμεσα στη Θεσσαλονίκη και πόλεις της πατρίδας του, ειδικά ως προς το ποδοσφαιρικό συναίσθημα:
«Δεν γνωρίζω καλά τη Νάπολη, αλλά κατά τη γνώμη μου η Θεσσαλονίκη είναι πολύ παρόμοια, τόσο από άποψη πόλης όσο και από άποψη πάθους. Ο Ολυμπιακός εδώ είναι λίγο σαν τη Γιούβε στην Ιταλία, ενώ ο ΠΑΟΚ είναι στην πραγματικότητα παρόμοιος με τη Νάπολι. Υπάρχουν πολλές ομοιότητες, ακόμη και όσον αφορά τους οπαδούς».
Ο ρόλος του Βολιάκο
Καθοριστικό ρόλο έπαιξε ο Αλεσάντρο Βολιάκο, με τον οποίο μοιράζεται κοινή γλώσσα και κουλτούρα:
«Το να έχω τον Αλεσάντρο (σ.σ. Βολιάκο) μαζί μου ήταν η σωτηρία μου στην αρχή, γιατί ήταν ούτως ή άλλως περίπλοκο, δεν ήξερα καλά τη γλώσσα. Ας πούμε ότι ήμασταν οι πρώτοι, βάλαμε τη σημαία. Τώρα δημιουργούμε τη δική μας ιταλική αποικία εδώ. Προς το παρόν, όλα πάνε καλά».
