«Σαράκι είναι ο ΠΑΟΚ, δεν είναι δυο ώρες, μια Κυριακή, πάμε γήπεδο και τελειώνει. Εχει επίπτωση σε όλη μας τη ζωή». Και αυτό είναι κάτι που ούτε καν περνούσε από το μυαλό των ιδρυτών του. Των ανθρώπων που ξεριζώθηκαν από τον τόπο που γεννήθηκαν και μεγάλωσαν και θέλησαν να αυτοπροσδιοριστούν μέσω ενός συλλόγου.
Η πλειοψηφία των οπαδών μιας ομάδας, γεννήθηκαν με αυτή. Την έμαθαν από την πρώτη μέρα της ζωής τους. Κάποιος τους έκανε. Ο πατέρας, ο θείος, η πόλη. Αυτό το κείμενο, στα 99 χρόνια από την ημέρα ίδρυσης του Πανθεσσαλονίκειου Αθλητικού Ομίλου Κωνσταντινουπολιτών, είναι αφιερωμένο σε όλους εκείνους που δεν γεννήθηκαν ΠΑΟΚ, αλλά έγιναν.
Σε εκείνους που δεν ήταν ΠΑΟΚ ούτε ο μπαμπάς τους, ούτε κάποιος συγγενής, ούτε γεννήθηκαν στη Θεσσαλονίκη ή έστω σε μια πόλη με έντονο ασπρόμαυρο στοιχείο. Και είναι αφιερωμένο όχι γιατί αυτοί μπορεί να «μετράνε» περισσότερο, να είναι οι «μάγκες», οι «ξεχωριστοί». Όχι για να το «πουλήσουν» αυτό.
Ετσι απλά διότι τους καταλαβαίνω, διότι ανήκω σε αυτούς. Και όταν έφυγα από την πόλη που γεννήθηκα και μεγάλωσα, και βρέθηκα στη Θεσσαλονίκη, κατάλαβα πως στο ξεκίνημα της πορείας μας, εμείς που γίναμε ΠΑΟΚ διαφέρουμε λίγο με αυτούς που ήταν «εξ’ απαλών ονύχων». Εχει σημασία σε τι; Οχι, καμία.
Στο τέλος της ημέρας, αυτή η ομάδα είναι η πίστη μας. «το καμάρι κι’ η χαρά μας».
«Αντώνη, με ξέρεις. Οταν κάποιος με κορνάρει στο φανάρι, θέλω να κατέβω και να του βάλω την κόρνα στον *****. Ε, την επόμενη που κερδίσαμε την ΑΕΚ με εκείνο το γκολ του τρελοκούρτιτς και μετά έβαλε και εκείνη η μισοριξιά, ο κοντός ρε, η νυφίτσα… Την επόμενη το πρωί με κόρναρε ένας στο φανάρι και του φώναξα «καλημέρα και σε σένα». Αυτή την ιστορία, που είναι περιγραφή φίλου, τη λέω κάθε φορά. Δεν ξέρω, μου έχει μείνει.
Δεν ξέρω αν είναι ξεχωριστό να είσαι ΠΑΟΚ, αν είναι ιδιαίτερο. Ούτε που με ενδιαφέρει. Εμένα μου αρέσει να τον βλέπω, να τον ζω, να συναναστρέφομαι με ανθρώπους με τους οποίους καταλαβαινόμαστε με το βλέμμα.
Από το κλάμα του Πρέλεβιτς τη Ναντ μέχρι το γκολ του Τάισον στο Χαρλάου, ο ΠΑΟΚ είναι κάτι πολύ μεγαλύτερο από τον καθένα. Και ο καθένας από εμάς που αποφάσισε να φυλακιστεί σε αυτή την ιδέα, οφείλει να τη σέβεται και να την προστατεύει. Και αυτό ισχύει και για εμάς που «ζούμε από τον ΠΑΟΚ». Μια ατάκα που ακούω πολλές φορές να μου τη λένε, θέλοντας να με «κατηγορήσουν» γι’ αυτό. Δε με πειράζει καθόλου.
ΥΓ1: Κάποιοι ευχαριστούν τον πατέρα τους που τους έκανε ΠΑΟΚ. Εγώ, τον ευχαριστώ που με άφησε να γίνω.
ΥΓ2: Εστω και μετά από 11 μήνες, οφείλω ένα ευχαριστώ στον Θέμη Καίσαρη διότι απλά με κατάλαβε…
