Υπάρχουν ποδοσφαιριστές που παίζουν για να νικήσουν. Και υπάρχουν κι εκείνοι οι ελάχιστοι που παίζουν για να θυμίσουν γιατί αγαπήσαμε το παιχνίδι.

Ο Γιάννης Κωνσταντέλιας ανήκει αδιαπραγμάτευτα στη δεύτερη κατηγορία. Δεν είναι απλώς ένα παιδί με ταλέντο. Είναι μια αφήγηση εν κινήσει. Μια υπενθύμιση ότι, μέσα στο σύγχρονο ποδόσφαιρο των αριθμών, των data και των αλγορίθμων, υπάρχει ακόμη χώρος για το ένστικτο, για τη φαντασία, για τη στιγμή που δεν μετριέται.

Τον βλέπεις να παίρνει την μπάλα και κάτι αλλάζει στον αέρα. Δεν τρέχει, γλιστρά. Δεν σκέφτεται φωναχτά· ψιθυρίζει στο παιχνίδι. Κάθε του επαφή μοιάζει με μικρή πράξη ανυπακοής απέναντι στη λογική της ασφάλειας. Εκεί που οι άλλοι πασάρουν πίσω, εκείνος κοιτάζει μπροστά. Εκεί που το παιχνίδι ζητά ισορροπία, αυτός προσφέρει ρίσκο. Και το ρίσκο, όταν είναι αυθεντικό, γίνεται τέχνη.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ: PAOK Today Live: Με Ουέρτα, Γιαννούλη και όλες τις φήμες για μεταγραφές (vid)

Στη γεμάτη Τούμπα ή σε ένα ευρωπαϊκό βράδυ, ο Κωνσταντέλιας δεν παίζει ρόλους. Παίζει τον εαυτό του. Ένα παιδί που μεγάλωσε με μια μπάλα στα πόδια και με το βλέμμα στραμμένο όχι στο αποτέλεσμα, αλλά στη χαρά της δημιουργίας. Στο πρόσωπό του δεν βλέπεις την αγωνία του «επόμενου βήματος», αλλά την καθαρότητα εκείνου που ξέρει ότι το ποδόσφαιρο είναι, πρώτα απ’ όλα, παιχνίδι.

Και ίσως αυτό να είναι το πιο πολιτικό του χαρακτηριστικό. Σε μια εποχή όπου οι ποδοσφαιριστές κατασκευάζονται πριν ακόμη διαμορφωθούν, ο Κωνσταντέλιας επιμένει να είναι φυσικός. Δεν φωνάζει. Δεν προκαλεί. Δεν χρειάζεται. Το παιχνίδι του μιλάει για εκείνον. Με ντρίμπλες που δεν είναι επίδειξη, αλλά λύση. Με πάσες που δεν ζητούν χειροκρότημα, αλλά κατανόηση.

Η γενιά του μεγάλωσε μέσα σε κρίσεις. Ο ίδιος, όμως, παίζει σαν να αρνείται τη μιζέρια. Σαν να λέει ότι υπάρχει κι άλλος δρόμος: αυτός της έμπνευσης. Όταν τον βλέπεις, δεν σκέφτεσαι μεταγραφικά σενάρια ή χρηματιστηριακές αξίες. Σκέφτεσαι γήπεδα χωμάτινα, απογεύματα χωρίς ρολόι, ποδόσφαιρο χωρίς φίλτρα.

Ο Γιάννης Κωνσταντέλιας δεν είναι ακόμη ολοκληρωμένος. Και ευτυχώς. Γιατί η ομορφιά του βρίσκεται ακριβώς εκεί: στο ανολοκλήρωτο, στο απρόβλεπτο, στο ανθρώπινο. Είναι ο ποδοσφαιριστής που δεν σου υπόσχεται τι θα κάνει. Σου υπόσχεται μόνο ότι κάτι θα νιώσεις.

Και σε έναν κόσμο που ζητά συνεχώς περισσότερα στατιστικά, ίσως αυτό να είναι το πιο σπάνιο επίτευγμα απ’ όλα.