Η σεζόν ολοκληρώθηκε χωρίς τίτλο για τον ΠΑΟΚ και είναι απολύτως φυσιολογικό ο πρώτος που μπαίνει στο κάδρο της κριτικής από πλευράς διοίκησης να είναι ο προπονητής. Ο Ραζβάν Λουτσέσκου δεν μπορεί να εξαιρεθεί από την ευθύνη. Έκανε λάθη, πήρε αποφάσεις που κρίθηκαν εκ των υστέρων λανθασμένες, δεν κατάφερε να κρατήσει την ομάδα σταθερή σε κομβικά σημεία της χρονιάς και προφανώς έχει μερίδιο στο γεγονός ότι ο ΠΑΟΚ δεν έφτασε στην κατάκτηση κάποιου τίτλου.
Το να αποδίδεται όμως αποκλειστικά σε εκείνον η αποτυχία, είναι μια προσέγγιση που αγνοεί τη συνολική πραγματικότητα του οργανισμού.
Ο Λουτσέσκου είναι ο προπονητής που άλλαξε επίπεδο τον ΠΑΟΚ. Που μετουσίωσε την επένδυση του Σαββίδη σε τίτλους. Είναι ο προπονητής που συνέδεσε το όνομά του με τις μεγαλύτερες επιτυχίες της σύγχρονης ιστορίας του συλλόγου. Χωρίς εκείνον, ο ΠΑΟΚ πιθανότατα δεν θα είχε καταφέρει να φτάσει στις κορυφές που έφτασε τα τελευταία χρόνια. Και αυτό δεν είναι υπερβολή, αλλά ένα γεγονός που αποδεικνύεται από την ίδια την ιστορία.
Το 2019, μετά την κατάκτηση του νταμπλ, ο Λουτσέσκου αποχώρησε και ο ΠΑΟΚ δεν έδειξε ποτέ ότι μπορούσε να διαχειριστεί πραγματικά την επόμενη ημέρα.
Ο Αμπέλ Φερέιρα, ένας προπονητής με σύγχρονες ιδέες και ξεκάθαρη ποδοσφαιρική ταυτότητα, βρήκε μπροστά του τεράστιες δυσκολίες. Κάθε φορά που επιχειρούσε να κάνει την υπέρβαση, έβρισκε «τοίχο». Δέχθηκε έντονη κριτική, δεν στηρίχθηκε όσο χρειαζόταν και τελικά αποχώρησε χωρίς να μπορέσει να ολοκληρώσει το έργο του.
Αυτό δείχνει ότι το πρόβλημα στον ΠΑΟΚ δεν ήταν ποτέ αποκλειστικά ο προπονητής.
Η διοίκηση έχει το σημαντικό μερίδιο ευθύνης. Και αυτό δεν αφορά μόνο τη φετινή χρονιά. Πολλές φορές ο Δικέφαλος δεν ενισχύθηκε όπως έπρεπε για να κάνει το επόμενο βήμα. Υπήρξαν μεταγραφικές καθυστερήσεις, επιλογές που δεν βγήκαν και κινήσεις που τελικά δεν πρόσφεραν όσα περίμενε η ομάδα. Και φέτος υπήρξαν ξεκάθαρες μεταγραφικές αστοχίες, αλλά και κενά στο ρόστερ που φάνηκαν έντονα στα δύσκολα.
Παράλληλα, δεν πρέπει να παραβλέπει κανείς και το περιβάλλον μέσα στο οποίο δούλεψε ο Λουτσέσκου. Ο Ρουμάνος τεχνικός αρκετές φορές αισθάνθηκε ότι αμφισβητείται ακόμη και μετά από επιτυχίες. Πέρσι τέτοια εποχή υπήρχε ήδη έντονη συζήτηση γύρω από το μέλλον του, ενώ και μέσα στην προηγούμενη αλλά και στη φετινή σεζόν βρέθηκε αρκετές φορές «υπό ατμόν».
Και όμως, πολλές φορές ο Λουτσέσκου ήταν αυτός που κάλυψε κενά του οργανισμού.
Με την προσωπικότητά του, την ένταση που βγάζει προς τα έξω και την ικανότητά του να κρατά την ομάδα ενωμένη, λειτούργησε σαν «ασπίδα» σε καταστάσεις όπου η διοίκηση έδειχνε απούσα ή αδύναμη να διαχειριστεί κρίσεις.
Αν τελικά η ΠΑΕ ΠΑΟΚ αποφασίσει να προχωρήσει σε αλλαγή προπονητή, τότε θα πρέπει να είναι απόλυτα σίγουρη για το τι θέλει να κάνει την επόμενη μέρα. Και αυτό δεν αφορά μόνο το πρόσωπο που θα επιλεγεί για τον πάγκο.
Θα πρέπει να υπάρχει ξεκάθαρο πλάνο, πραγματική στήριξη και κυρίως επένδυση. Γιατί ένας νέος προπονητής που θα έρθει πρώτη φορά, δεν θα χρειαστεί μόνο να προσαρμοστεί στις ιδιαιτερότητες του οργανισμού. Θα πρέπει παράλληλα να διαχειριστεί ένα ρόστερ με ανοιχτά μέτωπα, περίπου δέκα συμβόλαια που λήγουν και μια ομάδα που χρειάζεται αναδόμηση.
Και τότε θα φανεί αν τελικά το πρόβλημα ήταν μόνο ο Λουτσέσκου ή κάτι πολύ μεγαλύτερο από ένα πρόσωπο.
