«Η φωτιά δεν μπορεί να αγγίξει την ψυχή». Τα λόγια αυτά, χαραγμένα στη μαρμάρινη πλάκα στην είσοδο της Τούμπας, δεν είναι απλώς μια φράση· είναι μια υπόσχεση μνήμης.
Μια σιωπηλή κραυγή για τον Ευθύμη Λιάκα και τον Κώστα Ντόλια, που στις 10 Απριλίου 1991 δεν γύρισαν ποτέ σπίτι. Πέρασαν 35 χρόνια, όμως ο χρόνος δεν κατάφερε να σβήσει τη θλίψη ούτε να απαλύνει την πληγή.
Διαβάστε: Λουτσέσκου: «Λύγισε» μπροστά στο αντίο των οπαδών της Ντιναμό στον Μιρτσέα (video)
Οι δύο φίλοι του ΠΑΟΚ που έφυγαν τόσο άδικα και με τόσο βάναυσο τρόπο από τη ζωή, δε θα ξεχαστούν ποτέ . Εκείνο το βράδυ ξεκίνησε όπως τόσα άλλα. Τέσσερις νέοι άνθρωποι, επέστρεφαν από την Αθήνα στη Θεσσαλονίκη, έχοντας παρακολουθήσει τον τελικό του κυπέλλου μπάσκετ ανάμεσα στον ΠΑΟΚ και τον Πανιώνιο. Κάποια στιγμή, ένα ασπρόμαυρο κασκόλ βγήκε έξω από το παράθυρο — ένα σύμβολο περηφάνιας. Λίγα λεπτά αργότερα, όλα μετατράπηκαν σε εφιάλτη. Μια μολότοφ, μια στιγμή μίσους, ήταν αρκετή για να τυλίξει το όχημα στις φλόγες.
Ο Ευθύμιος Λιάκας 21 ετών και ο Κώστας Ντόλιας 25 ετών που κάθονται πίσω, δεν προλαβαίνουν να απεγκλωβιστούν και καίγονται ζωντανοί. Τα δύο παιδιά που κάθονταν μπροστά, ο Γιάννης Γεωργούσης και ο Χρήστος Τσολακίδης κατόρθωσαν να βγουν απ’ το αυτοκίνητο έχοντας αρκετά σοβαρά εγκαύματα και φωνάζοντας: «Μας έκαψαν»! Δύο λέξεις που αντηχούν ακόμα, βαριές, ασήκωτες. Δεν ήταν απλώς ένα περιστατικό βίας.
Ο Γιάννης Γεωργούσης, με αφορμή την συμπλήρωση 35 χρόνων από την δολοφονική επίθεση από την οποία επέζησε, ανέφερε:
«Είναι πάλι η μέρα…δύσκολη, τραγική… όσα χρόνια και αν περάσουν η σκέψη μία, να ήμασταν εδώ όλοι μαζί…….μια παρηγοριά, ότι θα πάρουν τη θέση τους στην κερκίδα, στο Παλάτι που οι ίδιοι θα ήθελαν τόσο πολύ αλλά δε πρόλαβαν να γνωρίσουν….»
Ήταν μια νύχτα που σημάδεψε για πάντα τον ΠΑΟΚ. Μια υπενθύμιση του πόσο εύθραυστη είναι η ζωή και πόσο καταστροφικό μπορεί να γίνει το μίσος. Και όμως, μέσα από τη στάχτη, έμεινε κάτι άσβεστο. Η μνήμη τους. Γιατί μπορεί η φωτιά να κατέστρεψε τα πάντα εκείνο το βράδυ, αλλά δεν άγγιξε ποτέ την ψυχή τους. Και αυτή, ζει για πάντα.
