Ο ΠΑΟΚ δεν βαδίζει απλώς προς έναν τελικό Κυπέλλου Ελλάδας. Βαδίζει κουβαλώντας μνήμη. Όχι τη μνήμη των τίτλων , αυτή είναι γραμμένη έτσι κι αλλιώς. Αλλά εκείνη τη βαριά, σχεδόν σιωπηλή μνήμη των στιγμών που δεν χωρούν σε τρόπαια.
Από το 2021 και το τελευταίο του κύπελλο κόντρα σε όλα τα προγνωστικά , δύο τελικοί χάθηκαν. Κι όμως, το 2024, η κατάκτηση του τίτλου ήρθε σαν απάντηση, σαν υπενθύμιση πως αυτή η ομάδα ξέρει να επιστρέφει όταν όλοι την ξεγράφουν.
Μα η φετινή χρονιά δεν είχε μόνο ποδόσφαιρο.
Είχε απώλειες. Είχε σιωπές. Είχε εκείνες τις ειδήσεις που παγώνουν τον χρόνο και βάζουν τον αγωνιστικό χώρο σε δεύτερη μοίρα. Ο ΠΑΟΚ δεν δοκιμάστηκε μόνο ως ομάδα, δοκιμάστηκε ως οικογένεια. Και όταν συμβαίνει αυτό, τα συστήματα και οι τακτικές μοιάζουν σχεδόν ασήμαντα.
Μέσα σε αυτήν τη διαδρομή, ήρθαν και οι τραυματισμοί. Ρυθμός που έσπαγε. Συνοχή που χάθηκε και μαζί και η αυτοπεποίθηση. Νέοι παίκτες που έπεσαν κατευθείαν στη φωτιά, χωρίς χρόνο, χωρίς ανάσα. Το πρωτάθλημα άρχισε να απομακρύνεται όχι γιατί ο ΠΑΟΚ δεν μπορούσε αλλά γιατί όλα μαζί έγιναν υπερβολικά… στραβά.
Και τώρα, ο τελικός. Σήμερα το βράδυ.
Απέναντι στον ΟΦΗ, στο Πανθεσσαλικό, δεν παίζεται απλώς ένα τρόπαιο. Παίζεται η ανάγκη να ξαναγεννηθεί ένα χαμόγελο για τον δικέφαλο και όλη του την οικογένεια. Να μετατραπεί ο πόνος σε κάτι που αντέχεται.
Οι εξέδρες θα είναι γεμάτες. Από κόσμο και πίστη. Αλλιώς δεν θα έκαναν αυτό το ταξίδι.
Κάπου εκεί, μέσα σε αυτή τη φόρτιση, ακούγεται η φωνή του Ραζβάν Λουτσέσκου:
«Είναι ένας ιδιαίτερος τελικός Κυπέλλου Ελλάδας, αλλά πρέπει να παραδεχθώ ότι έτσι είναι κάθε τελικός. Ζω για να κερδίζω στο ποδόσφαιρο, είμαι αυτός ο άνθρωπος. Αν δεν κερδίζω, είμαι νεκρός για κάποιες μέρες».
Και μετά, σχεδόν σαν εξομολόγηση:
«Από πάνω μας έχει περάσει ένας τυφώνας. Οτιδήποτε έχει συμβεί είναι σαν τυφώνας για εμάς. Αν μπορούσα να το παρομοιώσω με κάτι, περιγράφει όλη την ιστορία μας στα 100 χρόνια.»
Δεν είναι απλώς λόγια προπονητή. Είναι μια αφήγηση. «Υπήρχαν απώλειες, με τους φιλάθλους στη Ρουμανία, αργότερα η δολοφονία του οπαδού μας, ο θάνατος του πατέρα μου, ο θάνατος του αδερφού του Ιβάν Σαββίδη.» Κι όμως, μέσα σε όλα: «Σε κάθε περίπτωση, ακόμα βρισκόμαστε εδώ. Θα πρέπει να δείξουμε τη δική μας προσωπικότητα και δύναμη».
Ο ΠΑΟΚ δεν έφτασε εδώ αλώβητος. Έφτασε όμως όρθιος και αποφασισμένος για αυτό το Κύπελλο. Και κάπου πιο ήσυχα, πιο λιτά, ο Αντρίγια Ζίβκοβιτς συμπληρώνει: «Φυσικά, είναι σημαντικός για εμένα,τον σύλλογο και τους οπαδούς.» Χωρίς υπερβολές: «Θα κάνουμε τα πάντα γιατί ξέρουμε τι περάσαμε φέτος και θεωρούμε αυτό το τρόπαιο σημαντικό.»
Ίσως τελικά αυτός ο τελικός να μην κριθεί μόνο στο σκορ. Ίσως να κριθεί στο γιατί. Και για τον ΠΑΟΚ, αυτή τη φορά, το «γιατί» είναι πιο βαρύ από ποτέ.
