20 Απριλίου 1926 – 20 Απριλίου 2025, 99 χρόνια ΠΑΟΚ. Ανήμερα των γενεθλίων της μεγαλύτερης ομάδα τους σύμπαντος, Νίκος Τοσκίτσης και Αντώνης Τσακαλέας βρέθηκαν έξω από κέντρο του κόσμου, την Τούμπα.
Μια βόλτα με ιστορίες για τον ΠΑΟΚ, με βιώματα από την καψούρα μας την πιο μεγάλη. Για την ομάδα που γνωρίσαμε, που αγαπήσαμε, που μας πλήγωσε, που μας χαροποίησε, για κάθε μεγάλη μάχη, για κάθε κερδισμένο τίτλο.
Για την κερκίδα που δοξάζει τον ΠΑΟΚ, για τους οπαδούς που τη γιγάντωσαν, για τους παίκτες που την τίμησαν, για εκείνους που τη σεβάστηκαν αλλά και για όσους την πρόδωσαν.
Για εκείνους που πριν από 99 χρόνια, μέσα στη θλίψη τους για τον ξεριζωμό τους από τον τόπο που γεννήθηκαν, ίδρυσαν αυτόν τον σύλλογο. Γέννησαν αυτή την ιδέα την οποία συναντήσαμε και καθόρισε τη μοίρα μας, τις παρέες μας, τη δουλειά μας, τη ψυχική μας κατάσταση.
Ξέρεις ποια τραγούδια μένουν αθάνατα; Εκείνα που δεν μιλούν για το τέλειο. Μιλούν για τον καημό, για την απουσία, για μία αγάπη που δεν ολοκληρώθηκε ποτέ. Και κάπως έτσι είναι κι ο ΠΑΟΚ. Σαν μία ανεκπλήρωτη, αιώνια καψούρα.
Όχι για τους τίτλους. Όχι γιατί σάρωσε τα πάντα. Αν αυτό ζητούσες, θα διάλεγες κάτι άλλο. Όχι και για το μηδέν. Αν ήθελες μία ομάδα καταδικασμένη στο τίποτα, πάλι δεν θα κατέληγες εδώ. Ο ΠΑΟΚ είναι το ενδιάμεσο. Είναι αυτό που παλεύει. Αυτό που διψά. Αυτό που όταν δεν φτάνει στην κορυφή, πονάς βαθιά. Κι όταν φτάνει; Εκρήγνυται η ψυχή σου.
«Σαράκι είναι ο ΠΑΟΚ, δεν είναι δυο ώρες, μια Κυριακή, πάμε γήπεδο και τελειώνει. Εχει επίπτωση σε όλη μας τη ζωή». Και αυτό είναι κάτι που ούτε καν περνούσε από το μυαλό των ιδρυτών του. Των ανθρώπων που ξεριζώθηκαν από τον τόπο που γεννήθηκαν και μεγάλωσαν και θέλησαν να αυτοπροσδιοριστούν μέσω ενός συλλόγου.
