Ο ΠΑΟΚ είναι εδώ, στο τέλος μιας τρελής διαδρομής. Εφτασε εδώ με τη μαγκιά του. Με τη δουλειά μου. Μόνος του. Τις Τετάρτες, μια στο Παλατάκι και μια στο εξωτερικό, τάιζε τον εγωισμό του. Νίκη στη νίκη, άρχισαν τα πρώτα «λες»; Οχι για το τρόπαιο, αλλά το πάει «όσο μπορεί».
Τα «σκυλιά του πολέμου» όπως τους αποκάλεσε ο Θανάσης Χατζόπουλος. Και έχει 1000 δίκια. Οι περισσότεροι, πρώτη φορά είδαν την ομάδα στη τηλεόραση, στο ματς στο Σολέ. Εκεί προς το φινάλε. Στο τρίποντο του Μπάρτλεϊ και στην παράταση, εκεί που στη λήξη έγινε ο χαμός.
Ο μπασκετικός ΠΑΟΚ κάθε καλοκαίρι χτίζεται από την αρχή. Αυτή είναι η μοίρα του βάσει των οικονομικών του. Η ομάδα χτίστηκε από το μηδέν, και από τις πρώτες μέρες ο Μάσιμο Καντσελιέρι έδειξε όσα είχε στο μυαλό του. Μια ομάδα που έχει το πλάνο της, που ζει και πεθαίνει με τον τρόπο της, που τα δίνει όλα.
Μια ομάδα που αξίζει ένα μεγάλο respect εδώ και καιρό. Ανεξαρτήτου αποτελέσματος. Για όλα όσα έκανε μέσα στη σεζόν, μόνη της. Με όσους είχε στο πλευρό της.
Και σήμερα είναι η μέρα της, η στιγμή της, η ώρα να γράψει μια ξεχωριστή σελίδα στο βιβλίο του ΠΑΟΚ, Να πάρει έναν ευρωπαϊκό τίτλο. Να πάρουν αυτά τα παιδιά μια μεγάλη γεύση για το τι είναι ο ΠΑΟΚ. Τι σημαίνει για εκατομμύρια κόσμο αυτή η ομάδα.
Σε ένα γήπεδο στο οποίο δε θα πέφτει καρφίτσα, την ώρα που τα περισσότερα που έχουν πετύχει. Τα έκαναν σε ματς μεταξύ συγγενών και φίλων. Ακόμα και αυτό, είναι μια πρόκληση. Να κάνουν δύναμη το βάρος ενός γεμάτου γηπέδου.
Δεν χρειάζεται να ειπωθούν περισσότερα λίγες ώρες πριν από το ματς. Πίστη, υπομονή και ένα μεγάλο χειροκρότημα από το πρώτο μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο.
Και θα κλείσω με μια ατάκα του Βαγγέλη Μαργαρίτη, σε ένα «πηγαδάκι», την παραμονή του ματς. «Τους ζηλεύω… Τους ζηλεύω φουλ! Αλλά να ξέρεις το αξίζουν αυτό που ζουν και μακάρι να ζήσουν και άλλα..»
