Αυτή είναι η δικαίωση του ΠΑΟΚ για όσους πίστεψαν

Δεν ήταν απλώς ένα παιχνίδι. Δεν ήταν απλώς μια πρόκριση. Ήταν εκείνη η νύχτα που το μπάσκετ μετατρέπεται σε μάχη, το παρκέ σε αρένα και η φανέλα βαραίνει όσο η ιστορία που κουβαλά. Στη Μούρθια, απέναντι σε μια ομάδα που ανήκει στην ελίτ της ACB, ο ΠΑΟΚ δεν μπήκε για να παίξει απλώς το παιχνίδι του. Μπήκε για να αποδείξει ποιος είναι. Και το απέδειξε. Και το έκανε με στυλ ΠΑΟΚτσήδικο. Στον πόντο, στους δύο, συγκεκριμένα.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ: Ο Μουρ ήταν εκεί όταν ο ΠΑΟΚ τον χρειάστηκε περισσότερο

Μάτωσε, πάλεψε σαν αγρίμι η ομάδα του Μπουτσκου και στο τέλος τα κατάφερε να προκριθεί στον τελικό του FIBA Europe Cup.

Αυτή η ομάδα δεν ήταν πάντα έτσι. Στα μέσα της χρονιάς μετά την ποιοτική αλλά ξαφνική ενίσχυση, έμοιαζε με ένα σύνολο που προσπαθούσε να βρει τον εαυτό του, χωρίς συνοχή, χωρίς καθαρούς ρόλους, χωρίς εκείνην τη σκληράδα που απαιτούν τα μεγάλα παιχνίδια. Ο καθένας έπαιζε λίγο για τον εαυτό του, το σύνολο έμοιαζε ασύνδετο. Όμως ο χρόνος δούλεψε υπέρ του Δικεφάλου. Ίσως και η αλλαγή που ταρακούνησε τα πάντα, αυτήν του προπονητή να έπαιξε τον ρόλο της και ο ΠΑΟΚ άρχισε να γίνεται ομάδα με κεφαλαία γράμματα. Δεν θα είναι σαν ένα όμορφο παραμύθι αν ο Παντελής Μπούτσκος που ανέλαβε ξαφνικά, ολοκληρώσει τη σεζόν με έναν ευρωπαϊκό τίτλο; Ένας άνθρωπος του ΠΑΟΚ που χρόνια εργαζόταν στην σκιά άλλων και ως πιστός στρατιώτης αξίζει όσο κανείς άλλος αυτόν τον τίτλο.

Στην Ισπανία, την Τετάρτη το βράδυ, δοκιμάστηκαν. Ένιωσαν την πίεση, βρέθηκαν απέναντι σε μια ομάδα με ποιότητα και αυτοπεποίθηση. Η περιφέρεια της Μούρθια, με τον Τζούλιους να πετυχαίνει 41 πόντους (!) είχε απαντήσεις στην μαχητικότητα του ΠΑΟΚ. Το σύνολο του Μπούτσκου όμως, έβγαλε προσωπικότητα, στις κρίσιμες δύσκολες στιγμές.

Γιατί οι ομάδες με χαρακτήρα, δεν κρίνονται στις εύκολες βραδιές, αλλά σε εκείνες που η μπάλα καίει και οι αποφάσεις πρέπει να παρθούν σε κλάσματα του δευτερολέπτου.

Οταν η διαφορά από +4 πήγε στους -11, εμφανίστηκε ο Μπριν Ταϊρί, όχι απλώς ως σκόρερ αλλά ως ηγέτης. Οι 29 πόντοι του ήταν μόνο η επιφάνεια. Η ουσία ήταν η άμυνα του, η ψυχραιμία του, το θάρρος και η παρουσία του στο φινάλε, όταν με δύο βολές έβαλε τη σφραγίδα σε μια πρόκριση που άξιζε όσο λίγες. Και λίγο πριν, εκείνο το τεράστιο τρίποντο του Μέλβιν! Το να αντέχεις απέναντι σε μια ομάδα που βρίσκεται στην κορυφή της ισπανικής λίγκας δεν είναι τυχαίο.

Το να διαχειρίζεσαι το προβάδισμα, να επιβιώνεις μέσα σε τέτοια πίεση και να βγαίνεις νικητής δείχνει μέταλλο. Και αυτό ακριβώς έδειξε ο ΠΑΟΚ. Μέταλλο μεγάλης ομάδας.

Για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά βρίσκεται στον τελικό και αυτή τη φορά δεν μοιάζει απλώς παρών, αλλά έτοιμος.

Αυτή η ομάδα κουβαλά κάτι περισσότερο από τακτική και ταλέντο. Κουβαλά την επιμονή όλων όσοι κράτησαν τον σύλλογο όρθιο στα δύσκολα, των φιλάθλων που όταν η ομάδα δεν μαγνήτιζε ήταν πάντα εκεί στις θέσεις τους. Αλλά και την προσμονή, ελπίδα, επιμονή, της νέας διοίκησης.

Μια διοίκηση που ενώ ετοιμάζεται να ανεβάσει συνταρακτικά το επίπεδο του μπασκετικού ΠΑΟΚ από τις επόμενες χρονιές και ανέλαβε στα μέσα της χρονιάς, δεν έμεινε άπραγη «βολεμένη» στα καλά πρώτα αποτελέσματα, ούτε μίλησε για μεταβατική χρονιά. Τόλμησε να ρισκάρει, έκανε μεταγραφές μέσα στη σεζόν για να δώσει βάθος στο ρόστερ και να ανεβάσει την ποιότητα του. Παρά τις κραυγές, την γκρίνια για τις αλλαγές που στην αρχή δεν απέδιδαν, ο ΠΑΟΚ, επέμενε, προσπάθησε, έμεινε πιστός στο πλάνο του και στο τέλος δικαιώθηκε. Τι καλύτερο ή νέα εποχή να ξεκινήσει με έναν ευρωπαϊκό τίτλο;